Tegenwoordig weeiten wij allemaol, hoou slecht roken is veur de gezondheid. Vroouger was dat nog niet zo.
De boeren in Peeist zag je dan ok meeistal met een piep in de mond, of ze hadden een sigaret op de lip. Op zundag wör der een dikke bolknak opstoken. Bekende reclaomeleuzen oet die tied waren: Chief wip op ieders lip, of Roxy, ja graag! Dit leste wór soms op zummerse daogen in de lucht schreven deur een klein vleeigtuugie.

Wij wollen in oonze kinderjaoren ok wel is preberen te roken. Der wör wel is een sigaret oet hoes smokkeld, maor dat was zeldzaom.
Wij meuiken van een stukkie vleerholt, waor het marg oethaold was en vervangen wör deur dennennaalden, oonze eerste sigaret. Dat die lekker rookte…, nee.
Wel veul rook, maor een te scharpe smaok!

Op een keer har een kameraod van oons een sigaor leeind bij de buren. Een dikke bolknak. Hij stak hum an en rookte as een schörstein. Al gauw wör hij wat bleeik om de neus en veuilde zich beroerd. Hij hef zien moe toen wiesmaokt, dat e grieperig was en ging vortdaodelijk naor bère.

Toen de pieptebak met toffeesmaok op de markt kwam, hebben wij oons ok een piep kocht, eein met een zwaart mondstuk, zulvern steel en op ’t aandere end een zwaarte kop. 

Wij waren met een man of vief. De vlam in de piep en maor roken. De eeine kop was nog niet leegrookt, of de volgende ging al weer in de braand.